Wieczne Miasto - wirtualna podróż po Rzymie
   Strona Główna Galeria Księga Gości Linki
   
Nawigacja
Strona Główna
Informacje o mieście
Praktyczne informacje
Przykładowe trasy zwiedzania
Rzym w weekend
Watykan
Rzym starożytny
Słynne place
Fontanny rzymskie
Bazyliki i kościoły
Katakumby
Galeria
Księga Gości
Linki
Czy wiesz, że...

· Biuro informacji dla pielgrzymów polskich

· Gdzie i kiedy mogę spotkać Papieża (Kalendarium Ojca Świętego)

· Gdzie mogę nabyć zdjęcia z Audiencji

· Kościół polski

Statystyki odwiedzin

stat4u

Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 1
Najnowszy Użytkownik: Admin
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Muzea Watykańskie - Muzeum Etruskie


... poprzednia strona


Muzeum Etruskie:

Muzeum zostało założone przez papieża Grzegorza XVI w 1837 roku i gromadzi głównie przedmioty, które od 1828 r. były wydobywane w wykopaliskach starożytnych miast południowej Etrurii (obecnie północne Lazio), a następnie włączone do Państwa Kościelnego. Wraz z końcem Państwa Kościelnego w 1870 roku ustało prawo do tego terenu dla muzeum, co spowodowało brak nowych obiektów wprost z wykopalisk, jedynie ze sporadycznych zakupów zbiorów archeologicznych, z których wśród starszych i o wyjątkowym znaczeniu były: zakup kolekcji Falcioni (1898), darowizna od Benedetto Guglielmi w 1935 roku i Mario Astarita w 1967 roku, zakup kolekcji Giacinto Guglielmi w 1987 roku. W muzeum zebrane są materiały spomiędzy IX a I w.p.n.e., od epoki żelaza aż do ostatecznego włączenia miast etruskich w strukturę państwa rzymskiego. Tysiącletnia historia ludu etruskiego jest tu opowiedziana poprzez ceramika, brązy, srebro i złoto, które dokumentują kwitnące rzemiosło i unikalną kulturę artystyczną. Integralną częścią muzeum jest duża kolekcja waz greckich, ale odnalezionych w nekropoliach etruskich, oraz waz "italioti" (produkowanych w zhellenizowanych miastach południowych Włoch), które pozwalają odtworzyć historię starożytnego malarstwa przez wielkie osiągnięcia garncarzy i twórców ceramiki. Jakby dodatkiem do Muzeum Etruskiego jest dział poświęcony antykom rzymskim (Antiquarium Romanum), pochodzące z samego Rzymu i z Lazio, z brązami, szkłami, terakotami i ceramikami użytku publicznego. Muzeum mieści się w Pałacyku Innocentego VIII (1484-1492) oraz w oficynie budynku z czasów Piusa IV (1559-1565), gdzie można podziwiać znaczne części oryginalnego jeszcze wystroju, w tym freski Federico Barocci i Federico Zuccari (1563) oraz Santi di Tito i Niccolò Circignani delle Pomarance (1564).

Całe Muzeum Gregoriańskie Etruskie liczy sobie 22. sale:

Muzeum Etruskie - Sala I

Sala I: Prehistoria. Zawiera materiały z epoki żelaza etruskiego i Lacjum (IX - VIII w.p.n.e.) wraz z przedmiotami archaicznymi VII i VI wieku p.n.e. Można tu oglądać różne rodzaje urn, służące do pochówku prochów ludzkich o przeróżnych kształtach, m.in. w kształcie domu, upamiętniającej ten, w którym zamieszkiwał zmarły. Znajdziemy tu również rydwan, odkryty pod koniec XVIII wieku. Stał się częścią Kolekcji Watykańskiej w 1804, po sprzedaży przez Antonio Pazzaglia, znanego grawera kamieni szlachetnych, który przywrócił rydwanowi wygląd zgodny z logiką swego czasu, montując oryginalne części dla jego historii i pochodzenia. Drewniana konstrukcja została odbudowana dzięki ocalałym fragmentom z brązu i z porównaniem podobnych pojazdów odnalezionych w starożytnych wykopaliskach z tego okresu.

Sala II: Grób Regolini Galassi. Mieści się w dużej sali z freskami Federico Barocci oraz Federico i Taddeo Zuccari w 1563 roku ze scenami z życia Mojżesza i Aarona. W niej jest połączony najważniejszy trzon kolekcji gregoriańskiej, odnalezionej w wykopaliskach z 1836 - 37 roku w nekropolii Sorbo z Cerveteri, przez generała Vincenzo Galassi i biskupa Cerveteri, Alessandro Regolini. Do tego materiału, pochodzącego z nie mniej niż dziewięciu grobowców dodaje się ten odkryty przez Giovanni Pinza w 1906 roku w Tomba Giulimondi, w trakcie badań mających na celu studia nad topografią cmentarza. Możemy tu zobaczyć również m.in. łóżko pogrzebowe z brązu, na którym zmarły był przewożony w karawanie.

Sala III: Brązy. Mieści się w dużym pokoju, z freskami przedstawiającymi sceny ze Starego Testamentu (prorokowanie Daniela wobec Nabuchodonozora), wykonane przez Santi di Tito i Niccolò Circignani delle Pomarance w 1564 roku. W sali są zgromadzone posągi z brązu, wotywne i do użytku publicznego lub pogrzebowego ułożone w porządku chronologicznym.

Sala IV: Kamienie (epigrafy i rzeźba). Znajdują się tu zabytki różnego rodzaju (sarkofagi, urny, rzeźby, płaskorzeźby, nagrobki, inskrypcje), pochodzenia i wieku (od VI do I wieku przed Chrystusem). Jedyne co ich łączy, to materiał, z którego zostały wykonane: kamień. Są to głównie lokalne materiały, preferowane przez etruskich rzeźbiarzy i kamieniarzy, ze względu na ich łatwość cięcia, podczas, gdy defekty maskowało się obfitymi i efektownymi wielobarwnymi sztukateriami, obecnie niemal całkowicie utraconymi. Wśród nich znajdziemy m.in. parę lwów, które pilnowały wejścia do grobu. Groźny ich wygląd, odpowiada powierzonej im funkcji. Ponadto sarkofag, ozdobiony reliefem tylko z przodu, zawierał szczątki etruskiego sędziego, zmarłego w wieku 36 lat. W jego górnej części, w ramce, jest wygrawerowany długi napis zawierający imię zmarłego, niektóre przepisy kultowe odnoszących się do jego grobu oraz wiek, w którym zmarł. Relief przedstawia zmarłego w rydwanie.

Muzeum Etruskie - Sala IV

Sale V i VI: Wyroby z gliny architektoniczne i wotywne. Znaczna część sali VI dobrze nadaje się do odtworzenia sugestywnej przestrzeni pod wieloma względami podobnej do starożytnych świętych miejsc, gdzie mur otaczał wysokie podium, na którym stała świątynia i kwadratowy plac, zapełniony ołtarzami i wotami. Wystawionych jest tutaj wiele wyrobów glinianych architektonicznych z różnych źródeł, przy niektórych z nich sugerowano, przy rekonstrukcji, że należały do drewnianego pokrycia dachów, którymi były dekorowane w starożytności. Na podium, na środku sali i na oknach wzdłuż lewej ściany wystawione są wota z gliny, pochodzące, w większości przypadków z jednego lub kilku świątyń w mieście Caere (Cerveteri), datowane głównie na koniec IV - III wieku przed Chrystusem. Wystawa nie chce jedynie podkreślić artystyczną jakość ofiar wotywnych, ale również wielką różnorodność i ilość darów, które były przynoszone codziennie do świątyni. Starożytne świątynie były w rzeczywistości, zwykle przepełnione byłymi wotami. Darowało się wszystko, często również repliki części ciała ludzkiego (głowy, pół głowy, kończyny, narządów) także żywności lub zwierząt ofiarnych.

Sale VII i VIII: Złocenia etruskie i rzymskie. W tych dwóch małych salach są wystawione przedmioty służące za ozdoby ludzkie, wykonane ze złota, wykazująca wielki talent i kunszt etruskich złotników w okresie dziesięciu wieków istnienia ich cywilizacji. Po połączeniu wielkiego gustu w wyborze rodzaju i kształtu kamieni szlachetnych i półszlachetnych, oraz wzrostu rzemiosła, powstała niepowtarzalna w świecie antycznym, etruska biżuterii. Ekspozycja ułożona jest w porządku chronologicznym, od najstarszych z VII wieku p.n.e. (Muzeum Etruskie nie posiada starszych przykładów prac ze złota), aż do czasów rzymskich. Możemy więc tu obserwować zmieniającą się modę, stroje i charakterystykę ludzi, którzy korzystali ze złota jako bogactwa mówiącego o ich statusie społecznym.

Sala IX: Kolekcja Guglielmich. Sala ta jest przeznaczona dla kolekcji markizów Guglielmi z Vulci, powstałej w ubiegłym stuleciu podczas wykopalisk prowadzonych na terenie starożytnego miasta etruskiego Vulci. Kolekcja była wystawiona w Palazzo Guglielmi w Civitavecchia aż do początku XX wieku, kiedy została ona podzielona na dwie części między braćmi Giulio i Giacinto. Część markiza Giulio, odziedziczona przez syn Benedetto, została przez niego podarowana papieżowi Piusowi XI w 1937 r. i od tamtej pory jest wystawiona w Muzeum Etruskim. Druga część, równie bogata i prestiżowa, pozostała własnością rodzinny Guglielmi aż do roku 1987, kiedy to została zakupiona przez Muzea Watykańskie aby ostatecznie połączyć je razem. Kolekcja Guglielmi składa się z około 800 obiektów z brązu, różnego rodzaju ceramiki etruskiej i greckiej; ta ostatnia sprowadzona głównie z Attyki, drogą gęstej sieci handlowych, która miała w Vulci jeden z największych rynków Morza Tyrreńskiego.

Sale X i XI: Urny na prochy z okresu hellenistycznego. Od IV w.p.n.e., i przez cały okres hellenistyczny, jest szczegółowo udokumentowany w północnej Etrurii ryt kremacji, w wyniku czego, zwyczaje pogrzebowe związane są z umieszczaniem prochów zmarłych wewnątrz urn wykutych w kamieniu lub modelowanych z gliny. W głównych miastach etruskich tego rozległego terytorium (Volterra, Chiusi i Perugia) produkowało się w dużej ilości urny, o wyjątkowych cechach artystycznych. Płaskorzeźby zdobiące przód urny są owocem wykorzystywania greckich motywów graficznych. Zdają się tu współistnieć greckie mity i tematy bardziej właściwe tematy etruskie. Urny były wyrzeźbione w kamieniu naturalnym z terytorium: alabaster z Volterra i z Chiusi; trawertyn z Perugii; ale nie brak też mniej cennych kamieni. Na przykryciu urn był przedstawiony zmarły (lub zmarła) w klasycznej pozycji przyjmowanej w czasie uczty; podczas gdy na urnie były wyrzeźbione sceny mitologiczne lub związane ze sferą podziemi. W Muzeum Etruskim są prezentowane główne produkcje urn etruskich.

Sala XII: Kolekcja Bonifacio Falcioni. Fryz tej sali jest częścią dekoracji z czasu Juliusza III (1550-55), wykonaną przez Daniele da Volterra i jego uczniów. W tej małej sali jest ukazany trzon kolekcji archeologicznej odkrytej w drugiej połowie XIX wieku przez Bonifacio Falcioni z Viterbo i zakupionej dla Muzeów Watykańskich przez papieża Leona XIII (1878-1903) w maju 1898 roku. Zawartość witryn jest typowa dla prywatnych kolekcji XIX wieku: przedmioty były gromadzone bez szczególnych kryteriów logicznych, z różnorodnych odkryć archeologicznych: malowane ceramiki etruskie, przedmioty z brązu, przedmioty wotywne, a zwłaszcza wyroby złotnicze, tradycyjne i współczesne.

Sala XIII: Sarkofagi gliniane z Tuskanii. W tej sali są zgromadzone pokrywy sarkofagów glinianych z epoki hellenistycznej, pochodzące z Tuskanii.

Sala XIV: Antiquarium Romanum, brązy i srebra. Antiquarium Romanum (Antyki Rzymskie) zrodziło się w wyniku bardziej surowszych i dogłębnych badań nad licznymi odkryciami archeologicznymi z czasów rzymskich i z różnych źródeł pochodzenia. Odkryto, że te wyroby nie są tak naprawdę wprost pochodzenia etruskiego, a które wcześniej były mylone i mieszane z etruskimi i umieszczane w Muzeum Etruskim, jako wyroby etruskie. Przedstawione są tu fragmenty dużych rzeźb z brązu, części mebli z brązu, ceramiki z brązu i ze srebra.

Muzeum Etruskie - sala IX

Sala XV: Antiquarium Romanum, naczynia gliniane, wyroby ze szkła i kości słoniowej. Przedstawiony jest tu wybór przedmiotów glinianych architektonicznych, pochodzących z Rzymu i Lacjum, datowane od I w.p.n.e. do I w.n.e. Na ścianach widzimy częściową rekonstrukcję dekoracji dachów z czasów rzymskich, uzyskaną dzięki wykorzystaniu oryginalnych elementów. Na przedniej ścianie, poniżej, są widoczne trzy płyty z płaskorzeźbami z cyklu dwunastu prac Herkulesa: walczącego z lwem, z hydrą z Lerna, z bykiem kreteńskim. W witrynie A widzimy bogaty wybór szkła z różnych okresów, których wzory sięgają późnego cesarstwa rzymskiego i wczesnego średniowiecza, wraz z przedmiotami z kości słoniowej. Wśród tych eksponatów, dokumentujących różne aspekty życia codziennego w starożytnym Rzymie, możemy zobaczyć lalkę z kości słoniowej, ze śladami szlachetnych tkanin ze złotą nicią. Została odnaleziona w rzymskim sarkofagu niedaleko Bazyliki Św. Sebastiana w Rzymie, wraz ze zwłokami dziewczyny, córki zamożnej rodziny, która zmarła przedwcześnie, w wieku około 15 lat.

Sala XVI: Antiquarium Romanum, Ager Vaticanus. Są tutaj zebrane kolekcje starożytności rzymskiej i dział poświęcony odkryciom na terenie Watykanu. Podczas okresu królewskiego i przez całą epokę republikańską, terytorium na prawym brzegu Tybru było nazywane Ager Vaticanus. W okresie cesarskim wzgórze Vaticanum, obejmowało obszar prawie identyczny z dzisiejszym państwem Watykan. W czasach rzymskich obszar ten znajdował się poza miastem Rzym, zabudowanym przez domy, ogrody Agrypiny - matki cesarza Kaliguli (37 - 41 n.e.) - i ogromnych nekropolii umieszczonych wzdłuż głównych ulic. W ogrodzie swojej matki, Kaligula wybudował cyrk (Gaianum), odbudowany następnie przez Nerona (54 - 68 r.n.e.). Wzdłuż via Trionfale, która od Placu Św. Piotra skierowana jest na północ, w kierunku Monte Mario, zostały wykopane różnego rodzaju groby. Wzdłuż via Cornelia, która natomiast kieruje się na zachód, znajdował się cmentarzu, na którym znajdował się grób apostoła Piotra, który zginął podczas prześladowań Nerona i został tu pochowany. Jego grób był miejscem pielgrzymek i obiektem kultu już od II w. Nekropolia została następnie zakryta w czasie budowy bazyliki poświęconej apostołowi, zleconej przez cesarza Konstantyna (306 - 337 r.), a dziś jest tylko częściowo udostępniona dla zwiedzających. Wśród zebranych tu przedmiotów widzimy m.in. fragment ołtarza poświęconego Kybele i Attis. W miejscu, nie sprecyzowanym dokładnie w pobliżu Bazyliki Watykańskiej znajdowała się świątynia frygijskiej bogini Kybele, z której pochodzą liczne fragmenty ołtarzy podpisanych. Świątynia musiała zostać zamknięta w wyniku zarządzeń cesarza Teodozjusza przeciwko pogańskim kultom w 391 i w 392 r.. Wśród wielu ołtarzy tam odnalezionych, ten ołtarz poświęcony był Kybele i Attis. Na nim widnieje dokładna data powstania: w dniu 19 lipca 374 r.n.e.

Sale XVII i XVIII: Kolekcje Vasi, ceramika koryncka. Od tych pomieszczeń zaczyna się kolekcja Vasi, gdzie są zgromadzone głównie wazy malowane, znalezione podczas wykopalisk XIX-wiecznych nekropolii etruskich.

Sala XIX: Kolekcja Vasi, ceramika z postaciami czarnymi i czerwonymi. Na ścianach tej sali znajdują się malowidła wykonane w 1780 roku przez Bernardino Nocchi, z ilustracjami prac wykonanych w ramach pontyfikatu Piusa VI. W sali są gromadzone wazy attyckie z postaciami czarnymi i czerwonymi, a także ciekawe przykłady wykorzystania obu tych technik jednocześnie.

Sala XX: Kolekcja Astarita, ceramika grecka i etruska. Na fryzie tej sali freski z lat pontyfikatu Piusa IV (1559-1565). Pokój jest całkowicie poświęcony kolekcji Astarita, prestiżowej kolekcji ceramiki greckiej podarowanej papieżowi Pawłowi VI w 1967 roku. Wszystkie eksponaty są bardzo interesujące, wiele z nich godnych szczególnej uwagi.

Sala XXI: Kolekcja Vasi, ceramika attycka z postaciami czerwonymi. Sala ta, zwana też Meridiana, upamiętnia w nazwie mały Apartament kardynała Francesco Saverio de Zelada, Sekretarza Stanu za papieża Piusa VI, który mieszkał w tych pomieszczeniach aż do 1801 r., zanim zostały przekształcone w muzeum. Sala bierze swoją nazwę od przyrządów astronomicznych, w tym zegara słonecznego (una meridiana), które tworzyły obserwatorium kardynała.

Sala XXII: Kolekcja Vasi, ceramika pochodzenia włoskiego i etruskiego z postaciami czerwonymi. Definiując ceramikę pochodzenia włoskiego tych czasów, jest ona powszechnie znana z produkcji wazonów malowanych w czerwonym rysunku, która to technika była opracowywana w ramach kolonii greckich na południu Włoch i Sycylii pomiędzy trzecim kwartałem wieku V a wiekiem IV p.n.e.


następna strona...


Dziś jest:
Wspomnienie
Franciszek
Kalendarium Ojca Świętego


Z ostatniego nauczania:

· Audiencja Ogólna (05.06.2013)

· Homilia wygłoszona w Uroczystość Zesłania Ducha Święteg (19.05.2013)


Encykliki:

· Lumen Fidei (29.06.2013)


Aktualne i planowane pielgrzymki Papieskie:


Odbyte pielgrzymki Papieskie:

· Rio de Janeiro (Brazylia), 22-29.07.2013

· Lampedusa (Włochy), 08.07.2013

Poprzedni Papież:
Benedykt XVI (2005-2013)


Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie | okazjanazakupy.pl