Wieczne Miasto - wirtualna podróż po Rzymie
   Strona Główna Galeria Księga Gości Linki
   
Nawigacja
Strona Główna
Informacje o mieście
Praktyczne informacje
Przykładowe trasy zwiedzania
Rzym w weekend
Watykan
Rzym starożytny
Słynne place
Fontanny rzymskie
Bazyliki i kościoły
Katakumby
Galeria
Księga Gości
Linki
Czy wiesz, że...

· Biuro informacji dla pielgrzymów polskich

· Gdzie i kiedy mogę spotkać Papieża (Kalendarium Ojca Świętego)

· Gdzie mogę nabyć zdjęcia z Audiencji

· Kościół polski

Statystyki odwiedzin

stat4u

Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 1
Najnowszy Użytkownik: Admin
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Muzeum Watykańskie - Sale (Stanze) Rafaela


... poprzednia strona


Sale (Stanze) Rafaela


Cztery komnaty nazywane Rafaela były częścią apartamentu na drugim piętrze Pałacu Papieskiego, wybranego przez papieża Juliusza II della Rovere (papież od 1503 do 1513 r.) jako miejsca zamieszkania i wykorzystywane później również w tym celu przez jego następców.

Zaraz po przybyciu do Rzymu, Rafael został przedstawiony Juliuszowi II przez Bramantego. Niektóre sale nad apartamentem Borgii ozdobiono freskami Perugina, Sodomy i innych znanych artystów. Jednakże Juliusz II zdecydował się usunąć malowidła i powierzył wykonanie nowej dekoracji młodemu Rafaelowi.

Artysta i jego uczniowie wykonali ją między 1508 i 1524 rokiem.


Sala Konstantyna - Wizja Krzyża

Sala Konstantyna. Była przeznaczona do przyjęć i uroczystości oficjalnych. Została ozdobiona przez uczniów Rafaela, na podstawie rysunków mistrza, który zmarł przedwcześnie, przed końcem pracy (1520). Bierze ona swoją nazwę od Konstantyna (306 - 337), pierwszego cesarza rzymskiego, oficjalnie uznającego religię chrześcijańską, ogłaszając wolność wyznania. Na ścianach są przedstawione cztery epizody z jego życia, które świadczą o upadku pogaństwa i triumfie chrześcijaństwa: Wizja Krzyża, Bitwa Konstantyna przeciw Maksencjuszowi, Chrzest Konstantyna i Ofiarowanie Rzymu. Dekorację sali uzupełniają postaci wielkich papieży z towarzyszącymi im alegorycznymi postaciami cnót. Oryginalny, drewniany sufit z czasów Leona X (papież od 1513 do 1521 roku) został zastąpiony za Grzegorza XIII (papież od 1572 do 1585), którego dekoracja na zlecenie papieża została powierzona Tommaso Laureti, który w centrum ukazał Triumf religii chrześcijańskiej. Prace zakończono pod koniec 1585 roku za papieża Sykstusa V (papież od 1585 do 1590 roku).

Wizja Krzyża opisuje wizję, którą cesarz Konstantyn miał przed walką z Maksencjuszem, według której miał odnieść zwycięstwo jeśli zastąpi orła cesarskiego na insygniach żołnierzy krzyżem, uznając oficjalnie religię chrześcijańską. Na uwagę zasługuje widok Rzymu (po prawej, w tle) z rekonstrukcją antycznych zabytków.

Bitwa Konstantyna przeciw Maksencjuszowi na Moście Mulwijskim (312 r.). Dzieło przeciwstawia Konstantyna wobec swojego rywala ponoszącego klęskę, Maksencjusza (tonie w rzece Tybr) i zwycięstwo chrześcijaństwa nad światem pogańskim. Scena jest usytuowana z dokładnością topograficzną na północy Rzymu z Monte Mario (z lewej), gdzie rozpoznać można Villę Madama, zbudowaną przez Rafaela dla papieża latach, gdy powstawał fresk. Pierwotny projekt tego dzieła, jak również Wizji Krzyża, są z pewnością Rafaela, ale wykonanie w tej sali zawdzięcza się jego uczniowi, Giulio Romano.

Na fresku Chrzest Konstantyna cesarz klęczy, aby przyjąć sakrament od papieża Sylwestra wewnątrz Baptysterium na Lateranie. Papież ma cechy Klemensa VII (papież od 1523 do 1534), za którego pontyfikatu były wznowione prace w sali, przerwane po krótkiej przerwie Hadriana VI (papież od 1521 do 1523) i zostały namalowane dwie ostatnie historie. Fresk jest przypisany Giovanniemu Francesco Penni.

Ofiarowanie Rzymu. Cesarz Konstantyn klęczy przed papieżem Sylwestrem w akcie ofiarowania Rzymu, symbolizowanego przez złoty posąg: na tym epizodzie (ujawnionym przez legendy) było oparte powstanie państwa Kościelnego i uzasadnienie doczesnej władzy papieży. Sylwester ma cechy Klemensa VII (papież od 1523 do 1534) a epizod ten dokumentuje wnętrza, później zniszczone, starożytnej bazyliki wczesnochrześcijańskiej św. Piotra.

W rogach sklepienia są przedstawione przedsięwzięcia Grzegorza XIII, podczas, gdy fryz nad czterema epizodami z życia Konstantyna pokazuje elementy heraldyczne Sykstusa V. W rysunku centralnym Laureti przedstawił triumf religii chrześcijańskiej, które nawiązuje do niszczenia pogańskich bożków i ich zastąpienie wizerunkiem Chrystusa, zlecone przez Konstantyna w różnych częściach imperium. Wokół centralnego miejsca, artysta namalował osiem regionów Włoch, przedstawione po dwa w każdej z czterech piór i trzy kontynenty: Europę, Azję i Afrykę.


Sala Heliodora - Uwolnienie św. Piotra

Sala Heliodora. Sala ta była dawniej poświęcona do audiencji prywatnych papieża i została udekorowana przez Rafała po sali Sygnatury. Freski miały charakter polityczny i miały na celu udokumentowanie, w różnych momentach historycznych, od Starego Testamentu do średniowiecza, cudowną ochronę od Boga dla Kościoła zagrożonego: w swojej wierze (Msza w Bolsena), w osobie papieża (Uwolnienie Świętego Piotra) w swojej stolicy (Spotkanie Leona Wielkiego z Atyllą) i w swoim dziedzictwie (Wygnanie Heliodora ze świątyni). Zostały one również wybrane, aby wyrazić program polityczny Juliusza II (papież od 1503 do 1513), mający na celu wyzwolenie Włoch, okupowanych w tym czasie przez Francuzów, aby zwrócić papiestwu zagrożoną władzę doczesną. Na sklepieniu, należące do Rafaela, cztery epizody ze Starego Testamentu: Noe wychodzący z arki, ofiara Izaaka, Mojżesz naprzeciw krzewu płonącego oraz drabina Jakubowa.

Msza w Bolsena przedstawia epizod w 1263 roku w Bolsena, w pobliżu Orvieto, gdzie podczas Mszy celebrowanej przez czeskiego księdza, w czasie konsekracji z popłynęła z hostii krew Chrystusa, plamiąc korporał i tym samym rozwiewając wątpliwości celebransa co do przeistoczenia (tzn. przemiany substancji chleba i wina w Ciało i Krew Chrystusa w czasie Eucharystii). Cud dał początki do uroczystości Bożego Ciała i do budowy katedry w Orvieto, gdzie został przeniesiony korporał. Juliusz II (papież od 1503 do 1513) bierze udział w cudzie klęcząc po prawej stronie ołtarza, wraz z kardynałami Leonardo Grosso della Rovere i Rafaelo Riario, oraz z Tommaso Riario i Agostino Spinola, swoimi krewnymi.

Uwolnienie św. Piotra pokazuje Księcia Apostołów i pierwszego papieża, cudownie ocalonego z więzienia przez anioła, podczas, gdy strażnicy leżą pogrążeni we śnie (Dz 12, 5 - 12). W scenie czyni się odniesienie do Juliusza II (papież od 1503 do 1513), który zanim został wybrany na papieża, był kardynałem tytularnym Świętego Piotra w Okowach. Rafael zastosował tutaj przepiękną grę światła, dające wspaniałe efekty.

Spotkanie Leona Wielkiego z Atyllą jest ostatnim freskiem w tej sali i został ukończony po śmierci Juliusza II (papież od 1503 do 1513), za pontyfikatu jego następcy, Leona X (papież od 1513 do 1521). Ten ostatni pojawia się dwa razy w tej samej scenie, przedstawiony w roli Leona Wielkiego i jako kardynał. Według legendy, cudowne ukazanie się świętych Piotra i Pawła, uzbrojonych w miecz, podczas spotkania papieża Leona Wielkiego i Atylli (452 r.) doprowadziło do zrezygnowania króla Hunów z chęci inwazji na Włochy i marszu na Rzym. Rafaello umieszcza ten epizod u bram Rzymu, gdzie możemy zidentyfikować Koloseum, akwedukt, obelisk i inne budynki, choć w rzeczywistości historyczne wydarzenie miało miejsce w północnych Włoszech, niedaleko Mantui.

Wygnanie Heliodora, od którego sala bierze swoją nazwę, przedstawia biblijną historię Heliodora (2 Księga Machabejska 3, 21 - 28), wysłanego do króla Syrii, Seleukosa, aby przejąć skarb przechowywany w świątyni jerozolimskiej. Podczas modlitwy arcykapłana Oniasza, Bóg wysyła jeźdźca z dwoma młodymi mężczyznami, którzy biją i wyrzucają Heliodora. Papież jest przedstawiony jako świadek i uczestniczący w scenie (z lewej na pierwszym planie) siedzący na sedia gestatoria, niesionym na ramionach czterech mężczyzn, z których ten z lewej ma cechy Marcantonio Raimondi, grafika i przyjaciela Rafaela.


Sala Sygnatury - Dysputa o Najśw. Sakramencie

Sala Sygnatury zawiera najsłynniejsze freski Rafaela: stanowią one prace początkowe wielkiego artysty w Watykanie i wyznaczają początek pełni renesansu. Sala ta bierze nazwę od sądu najwyższego Stolicy Apostolskiej, "Segnatura Gratiae et Iustitiae", ktrej przewodniczył papież i który spotykał się w tej sali, do połowy XVI wieku. Początkowo sala była używana przez Juliusza II (papież od 1503 do 1513) jako biblioteka i gabinet do studium prywatnego prawdziwego teologa, do czego nawiązują również freski. Z pewnością były również ustalone przez teologa i mają reprezentować trzy najwyższe kategorie ludzkiego ducha: prawdę, dobro i piękno. Prawdę nadnaturalną ilustruje Dysputa o Najświętszym Sakramencie (lub o teologii), tę naturalną, racjonalną przedstawia Szkoła w Atenach (lub o filozofii); Dobro jest wyrażone w przedstawieniu cnót kardynalnych i teologalnych a także w przedstawieniu prawa podczas, gdy Piękno w Parnasie z Apollem i Muzami. Freski na sklepieniu są związane ze scenami poniżej: postacie alegoryczne Teologii, Filozofii, Sprawiedliwości i Poezja. Za Leona X (papież od 1513 do 1521) sala była wykorzystana jako studio i pokój muzyczny, w którym papież przechowywał również swoją kolekcję instrumentów muzycznych. Oryginalne meble z czasów Juliusza II zostały usunięte i zastąpione nową boazerią z drewna, dzieła Fra Giovanni da Verona, która znajdowała się na wszystkich ścianach z wyjątkiem tej z Parnasem, gdzie ta sama dekoracja, wciąż widoczna jest aż do dziś. Boazeria z drewna, jednak została prawdopodobnie zniszczona w 1527 roku i na jego miejsce, za pontyfikatu Pawła III (papież od 1534 od 1549), został namalowany światłocień Perina del Vaga.

Na ścianie naprzeciwko szkoły w Atenach, fresk z tzw. Dysputą o Najświętszym Sakramencie, którego tytuł powinien brzmieć raczej Triumf Religii. Po obu stronach Trójcy Przenajświętszej (z Bogiem Ojcem, Chrystus między Maryją i św. Janem Chrzcicielem i Duch Święty, umieszczony w środku fresku), ukazuje się Kościół Triumfujący, z patriarchami i prorokami Starego Testamentu, na przemian z apostołami i męczennikami, siedzący na obłokach. Są to (od lewej do prawej patrząc na fresk): Św. Piotr, Adam, Św. Jan Ewangelista, Dawid, Św. Wawrzyniec, Juda Machabeusz (?), Św. Szczepan, Mojżesz, S. Jakub Starszy, Abraham, Św. Paweł. Na ziemi, po obu stronach ołtarza, na którym wystawiony jest Najświętszy Sakrament, widzimy Kościół Walczący. Na marmurowych tronach najbliżej ołtarza siedzą czterej Ojcowie Kościoła łacińskiego: św. Grzegorz Wielkiego (mają cechy Juliusza II), św. Hieronim, św. Ambroży i św. Augustyn. Niektóre pozostałe postacie mają fizjonomię postaci historycznych: możemy rozpoznać Sykstusa IV (wuj Juliusza II) w stroju pontyfikalnym bardziej na prawo, Dante Alighieri jest tuż za nim, błogosławiony Fra Angelico w habicie w lewym rogu.

Szkoła Ateńska. Wewnątrz wspaniałej architektury renesansu, która została zainspirowana według projektu Bramantego na odnowienie pierwotnej bazyliki św. Piotra, poruszają się najbardziej znani filozofowie starożytności. Niektórzy z nich są łatwo rozpoznawalni: w centrum Platon, który wskazuje palcem w górę i trzyma w ręce swoje dzieło Timajos (część Dialogów), obok którego Arystoteles ze swoją Etyką; Pitagoras jest natomiast przedstawiony na pierwszym planie; leżący na schodach to z kolei Diogenes, podczas, gdy oparty na bloku marmuru i piszący na papierze, to pesymistyczny filozof Heraklit, który ma cechy Michelangelo, zajętego w tych samych latach malowaniem pobliskiej Kaplicy Sykstyńskiej. Po prawej widoczni są: Euklides, który uczy geometrii swoich uczniów, Zoroaster z niebieskim globem, Ptolemeusz z kulą ziemską, i wreszcie, postać w czarnym berecie, to portret Raffaella.

Sala Sygnatury - Szkoła Ateńska

Cnoty Teologalne, Kardynalne i Prawo. Na ścianie naprzeciwko Parnasu, odpowiednio do Sprawiedliwości, są przedstawione Cnoty Kardynalne (Męstwo, Roztropność, Umiarkowanie) i Teologalne (Wiara, Nadzieja i Miłość).

Parnas. Pod Poezją jest przedstawione wzgórze Parnas, gdzie bóg Apollo, siedząc w środku, gra na lirze, otoczony przez dziewięć Muz, patronki sztuk i poetów starożytnych i współczesnych, wśród których można rozpoznać łatwo Homera (ślepiec), Virgiliusz i Dante, a także, siedząca niżej, po lewej stronie, poetka Safona, ze swoim imieniem wypisanym na kartce papieru, którą trzyma w lewej ręce.

Sklepienie jest podzielone na cztery sekcje poświęcone każdej z części ducha, reprezentowanych przez alegoryczne kobiety: Filozofię, Teologię, Poezję i Sprawiedliwość. Korespondują one z wielkimi kompozycjami fresków na ścianach poniżej każdej z nich. Filozofia - Szkoła Ateńska, teologia - Dysputa nad Najświętszym Sakramentem, Poezja - Parnas, Sprawiedliwość - Cnoty Kardynalne, Teologalne i Prawo.


Sala Pożaru w Borgo. Sala ta była używana za czasów Juliusza II (papież od 1503 do 1513) na spotkania najwyższego trybunału Stolicy Apostolskiej, pod przewodnictwem Papieża. Wiąże się to z malowidłem na sklepieniu, zamówionym przez papieża u Pietro Vannucci, znany jako Perugino, w 1508 roku. Za czasów Leona X (papież od 1513 do 1521) pokój był wykorzystywany jako jadalnia a zadanie ozdobienia ścian freskami zostało zlecone Raffaello, który powierzył większą jego część swoim uczniom. Prace zakończono między 1514 a 1517 rokiem. Freski przedstawiają aspiracje polityczne papieża Leona X, poprzez ukazane historie z życia (opisane w Liber Pontificalis) dwóch poprzednich papieży o tym samym imieniu: Leona III (Koronacja Karola Wielkiego i Przysięga Leona III) i Leona IV (Pożar w Borgo i Bitwa pod Ostią). We wszystkich tych wydarzeniach papież przyjmuje cechy, panującego w czasach powstawania dzieł, papieża Leona X. W monochromatycznych cokołach przedstawionych jest sześć postaci siedzących cesarzy i królów, obrońców Kościoła.

Koronacja Karola Wielkiego, miała miejsce w Bazylice św. Piotra w noc Bożego Narodzenia w 800 roku i dała podstawę utworzenia Świętego Cesarstwa Rzymskiego. Najprawdopodobniej fresk nawiązuje do podpisanej umowy pomiędzy Stolicą Apostolską a Królestwem Francji w 1515 roku, gdyż Leon III (papież od 795 do 816), koronujący Karola Wielkiego, ma cechy Leona X a Karol Wielki, Franciszka I.

Przysięga Leona III przedstawia zdarzenie w przeddzień koronacji Karola Wielkiego, gdy papież odpowiedział na oszczerstwa jemu zarzucane przez bratanków swego poprzednika Hadriana I, co potwierdza zasadę, że Wikariusz Chrystusa jest odpowiedzialny za swoje czyny jedynie przed Bogiem.

Według Liber Pontificalis, Pożar w Borgo, od którego bierze nazwę również ta sala, wybuchł w roku 847 w dzielnicy w pobliżu Bazyliki Św. Piotra: Leon IV (papież od 847 do 855), udzielając uroczystego błogosławieństwa z Loży Błogosławieństw, cudownie ugasił pożar, ocalając w ten sposób kościół i ludzi.

W Bitwie pod Ostią, w której w 849 roku stanęli żołnierze Leona IV (papież od 847 do 855) przeciwko hordom Saracenów, świętuje się cudowne zwycięstwo papieskiej armii. Fresk nawiązuje także do krucjaty przeciwko niewiernym, wspieranej przez papieża Leona X (papież od 1513 do 1521).


następna strona...


Dziś jest:
Wspomnienie
Franciszek
Kalendarium Ojca Świętego


Z ostatniego nauczania:

· Audiencja Ogólna (05.06.2013)

· Homilia wygłoszona w Uroczystość Zesłania Ducha Święteg (19.05.2013)


Encykliki:

· Lumen Fidei (29.06.2013)


Aktualne i planowane pielgrzymki Papieskie:


Odbyte pielgrzymki Papieskie:

· Rio de Janeiro (Brazylia), 22-29.07.2013

· Lampedusa (Włochy), 08.07.2013

Poprzedni Papież:
Benedykt XVI (2005-2013)


Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie | okazjanazakupy.pl