Wieczne Miasto - wirtualna podróż po Rzymie
   Strona Główna Galeria Księga Gości Linki
   
Nawigacja
Strona Główna
Informacje o mieście
Praktyczne informacje
Przykładowe trasy zwiedzania
Rzym w weekend
Watykan
Rzym starożytny
Słynne place
Fontanny rzymskie
Bazyliki i kościoły
Katakumby
Galeria
Księga Gości
Linki
Czy wiesz, że...

· Biuro informacji dla pielgrzymów polskich

· Gdzie i kiedy mogę spotkać Papieża (Kalendarium Ojca Świętego)

· Gdzie mogę nabyć zdjęcia z Audiencji

· Kościół polski

Statystyki odwiedzin

stat4u

Online
Gości Online: 1
Brak Użytkowników Online

Zarejestrowanch Uzytkowników: 1
Najnowszy Użytkownik: Admin
Logowanie
Nazwa Użytkownika

Hasło



Zapomniane hasło?
Wyślemy nowe, kliknij TUTAJ.
Muzea Watykańskie - Pinakoteka (1)


... poprzednia strona


Pinakoteka Watykańska:


Pinakoteka Watykańska

27 października 1932 roku została oddana do użytku nowa Pinakoteka Watykańska w budynku specjalnie na ten cel wybudowanym przez architekta Lucę Beltramiego zgodnie z dyrektywami Piusa XI. Została ona zbudowana w ramach XIX-wiecznego Ogrodu Kwadratowego, w całkowitej izolacji od otoczenia ulicznego, w miejscu uznane za właściwe, w celu zapewnienia najlepszych warunków oświetlenia, zarówno w odniesieniu do właściwego przechowywania dzieł, jak i do uzyskania optymalnej wartości estetycznej. W ten sposób rozwiązano problem ekspozycji obrazów, przenoszonych nieustanie po całym Pałacu Apostolskim w wyniku braku odpowiedniego miejsca dla ich znaczenia. Pierwszy zbiór, liczący zaledwie 118 cennych malowideł, stworzył papież Pius VI około 1790 roku: był on krótko wystawiony, gdyż w następstwie traktatu z Tolentino (1797), niektóre z największych arcydzieł zostały przeniesione do Paryża. Pomysł Pinakoteki, zaprojektowanej w sposób nowoczesny, jako wystawy otwartej dla publiczności, zrodził się w 1817 roku po klęsce Napoleona, czego konsekwencją był również zwrot Państwu Kościelnemu, większości dzieł należących wcześniej do niego, zgodnie z dyrektywami Kongresu Wiedeńskim. Kolekcja wciąż wzrastała w ciągu lat poprzez liczne darowizny i kupna, aż do osiągnięcia obecnej liczby około 460 obrazów, wystawionych w osiemnastu salach na podstawie kryterium chronologii i szkół, od, tak zwanej Prymitywnej (XII-XIII w.) do XIX wieku. Zbiór zawiera wiele arcydzieł największych artystów w historii malarstwa włoskiego, od Giotto do Fra Angelico, od Melozzo z Forli do Perugino i do Raffaella, od Leonardo do Tycjana, Veronese, Caravaggio i Crespi.


Sala I: wiek XII – XV (Nicolo i Giovanni).

Warto zwrócić tutaj uwagę na dzieło Bernardo Daddi, Męczeństwo św. Szczepana i odnalezienie jego relikwii. Osiem tabliczek było częścią podstawy nastawy niezidentyfikowanego do tej pory ołtarza. Zostały one przypisane do florenckiego malarza Bernardo Daddi a ich wykonanie datuje się około 1345 roku, w związku z dość późną aktywnością tego artysty. Małe obrazy przedstawiają męczeństwo św. Szczepana i historię odkrycia jego relikwii, według średniowiecznej Złotej Legendy Jakuba da Voragine: zaczynają się one od Ukamienowania Świętego, a następnie Pojawienie się w śnie Gamalielowi, nauczycielowi św. Pawła, św. Luciano, ujawniającego gdzie pochowane jest jego ciało, wraz z ciałem Abiba, jego syna, Nikodema i św. Szczepana; następny obraz: św. Gamaliel opowiada swoją wizję Janowi, patriarsze Jerozolimy, który rozpoczyna poszukiwanie ciał; w końcu: odkrycie ciał Świętych Luciano, Abiba, Nikodema i Szczepana w miejscu wskazanym przez Gamaliela; kolejny: przeniesienie ciał świętych do Jerozolimy, gdzie ciało św. Szczepana cudownie uzdrawia Eudoksję, córkę cesarza Teodozjusza, opętaną przez złego ducha; następnie: drugie przeniesienie do Rzymu; na kolejnym: złożenie ciała św. Szczepana z ciałem św. Wawrzyńca w Rzymie i wreszcie: potrzebujący, którzy wypraszają cuda przy grobie świętych Wawrzyńca i Szczepana.

Drugie dzieło godne polecenia to Nicolo e Giovanni, Sąd Ostateczny. Ta tablica w niezwykłym kształcie (okrągła, z prostokątną podstawą) pochodzi z oratorium św. Grzegorza z Nazjanzu w Rzymie. Przedstawienie Sądu Ostatecznego odbywa się w pięciu nakładających się na siebie obrazach, każdy z wyjaśnieniem w języku łacińskim: zaczynając od góry, na pierwszym pojawia się Chrystus między cherubinami i aniołami; na drugim Chrystus przed ołtarzem między dwoma aniołami i dwunastu Apostołami. Na trzecim, bardziej rozbudowanym, widnieją trzy przedstawienia: po lewej św. Paweł, który prowadzi wybranych, w centrum Maryja i św. Szczepan, którzy wstawiają się za niewinnymi świętymi, po prawej trzy Dzieła Miłosierdzia (Nagich przyodziać, Więźniów nawiedzać, Spragnionych napoić). Na czwartym obrazie przedstawione jest Zmartwychwstanie umarłych (po lewej ryby i dzikie zwierzęta wypluwają członki ciała, po prawej dwóch aniołów budzi zmarłych w grobach dźwiękiem trąb apokalipsy). Na podstawie tablicy, w końcu, odnajdujemy piekło i Niebieskie Jeruzalem, z Dziewicą modlącą się między wybranymi. Przed Dziewicą są przedstawieni ofiarodawcy (można ich zidentyfikować, gdyż są podpisani): opatka Konstancja i mniszka Benedykta. Dzieło jest podpisane przez Mikołaja i Jana. Dość kontrowersyjna jest kwestia datowania dzieła, które oscylowało w przeszłości między końcem XI i drugą połową XII w., obecnie ten drugi okres jest uznawany za najbardziej prawdopodobny.


Sala II: wiek XIII – XV (Giotto). W tej sali zwrócimy naszą szczególną uwagę na trzy dzieła.

Giotto. Poliptyk Stefaneskich. Tempera na drewnie (1315)

Gentile di Niccolò, znany jako Fabriano, Żywot św. Mikołaja z Bari. Tabliczki są czterema (z pięciu) częściami, tworzącymi podstawę nastawy ołtarzowej poliptyku (tj. dużego obrazu ołtarzowego, złożonego z kilku części), wykonanym na zlecenie rodziny Quaratesi do głównego ołtarza kościoła św. Mikołaja sopr'Arno we Florencji. Dzieło zostało uznane za jedno z najlepszych dzieł Gentile da Fabriano, którego podpis był również umieszczony na tym dziele, wraz z datą: maj 1425 na utraconej niestety inskrypcji. Jest to więc jeden z ostatnich obrazów artysty, który zmarł dwa lata później w Rzymie. Poliptyk Quaratesi pozostawał w kościele aż do 1830 roku, a następnie został później zdemontowany i sprzedany (centralny panel z Matką Boską z Dzieciątkiem znajduje się w Hampton Court w Anglii, cztery boki z Marią Magdaleną, św. Mikołajem z Bari, św. Janem Chrzcicielem i św. Jerzym w Galleria degli Uffizi we Florencji; piąta część z podstawy nastawy ołtarzowej z Pielgrzymami u grobu św. Mikołaja znajduje się w National Gallery of Art w Waszyngtonie). Przedstawione na tych, umieszczonych w Muzeum Watykańskim, zdarzenia, to: Narodziny św. Mikołaja; Dar dla trzech biednych dziewcząt; Św. Mikołaj wskrzesza troje dzieci umieszczonych w solance oraz Św. Mikołaj ratuje statek przed zatonięciem.

Giotto di Bondone i pomocnicy, Tryptyk Stefaneschi. Zajmuje on centralne miejsce w sali. Tryptyk (obraz, składający się z trzech segmentów) bierze swoją nazwę od kardynała Jacopo Caetani z rodziny Stefaneschi, który zlecił jego wykonanie do starożytnej bazyliki Św. Piotra. Jest malowany z obu stron, ponieważ miał być widziany zarówno przez kapłana, jak i przez wiernych. Na odwrocie, tzn. na części zwróconej ku absydzie, są przedstawieni: Chrystus na tronie z Aniołami i kardynałem Stefaneschi, pomiędzy Ukrzyżowaniem św. Piotra po lewej i Męczeństwem św. Pawła z prawej; na podstawie nastawy ołtarzowej (na predelli) poniżej Matka Boska z Dzieciątkiem na tronie pomiędzy dwoma aniołami i dwunastu apostołami. Z przodu, natomiast, tzn. po stronie zwróconej do wiernych są przedstawieni, w centrum: Św. Piotr na tronie, przy nim klęczy kardynał Stefaneschi, trzymający w ręku model tryptyku i papież Celestyn I, po bokach: św. Jakub i św. Paweł po lewej, św. Jan Ewangelista i św. Andrzej po prawej; na podstawie nastawy ołtarzowej pozostał jedynie jeden segment z trzema świętymi. Obraz został wykonany przez Giotta z pomocą swojego warsztatu między 1315 a 1320 rokiem.

Simone Martini, Błogosławiący Odkupiciel. Ta tabliczka prawdopodobnie tworzyła górną część zaginionego poliptyku ołtarzowego. Chrystus jest przedstawiony z prawą ręką podniesioną w geście błogosławieństwa, a lewą położoną na księdze, jeszcze według stylu bizantyjskiego, ale zarówno w subtelności obrazu, jak i w wyrafinowaniu kolorów, wprost dzieło ze Sieny. Dzieło, wysokiej jakości, przypisuje się Simone Martini, malarzowi ze Sieny, i z datą powstania, zaproponowaną przez krytyków, pomiędzy 1315 a 1320 rokeim, będąc w ten sposób stylistycznie podobna do majestatycznego Palazzo Pubblico w Sienie.


Sala III: wiek XV (Beato Angelico). I znów przyjrzymy się szczególnie trzem pracom.

Guido di Pietro, zwany Beato Angelico, Żywot św. Mikołaja z Bari. Te malowidła na desce są dwoma z trzech fragmentów z podstawy nastawy ołtarzowej dużego tryptyku, wykonanego w 1437 roku przez Fra Angelico dla kaplicy św. Mikołaja w kościele świętego Dominika w Perugii. W trzech segmentach predelli zilustrowane są fakty z życia św Mikołaja, patrona kaplicy. Na pierwszym z obrazków watykańskich są przedstawione trzy epizody z młodości, a więc narodzenie św. Mikołaja, jego powołanie, dar dla trzech ubogich dziewcząt; na drugim, przedstawione jest spotkanie św. Mikołaja z cesarskim wysłannikiem, ocalenie pszenicy dla miasta Myra, i wreszcie cudowne ocalenie statku przed zatonięciem.

Beato Angelico (Guido di Pietro), Madonna z Dzieciątkiem pomiędzy św. Dominikiem i św. Katarzyną Aleksandryjską. Nie ma żadnych historycznych danych na temat oryginalnego pochodzenia i wykorzystania tego malunku na desce, jednakże jednogłośnie jest on zawsze przypisywany Beato Angelico, który prawdopodobnie namalował go około 1435 roku. Obraz, który ze względu na małe rozmiary, był z pewnością przeznaczony do prywatnej pobożności, przedstawia Madonnę, która bawi się z Dzieciątkiem, według popularnej ikonografii, występującej w Toskanii z końca XIII w.: trzyma Ona różę, symbol mądrości, podczas gdy na pierwszym planie klęczą św. Dominik, założyciel zakonu, do którego należał Fra Angelico i św. Katarzyna Aleksandryjska.

Benozzo Gozzoli (Benozzo di Lese), Madonna della Cintola. Madonna della Cintola (dosł. Madonna od paska) została namalowana około 1450 roku przez Benozzo Gozzoli, ulubionego ucznia Fra Angelico, u którego odbywał szkolenie jako malarz, po swojej praktyce złotnika. Retabulum (dekoracja ołtarza) pochodzi z kościoła św. Fortunato w Montefalco (Umbria) i zostało podarowane papieżowi Piusowi IX (papież od 1846 do 1878) w 1848 roku. W górnej części obrazu, zbliżona do stylu Beato Angelico, Madonna w otoczeniu aniołów, podaje św. Tomaszowi, jako dowód swojego wstąpienia do nieba, pas. Święty Tomasz, bowiem, nie będąc świadkiem śmierci, pogrzebu i Wniebowzięcia Najświętszej Maryi Panny, nie wierzy w to, co inni powiedzieli mu o tym wydarzeniu. W podstawie nastawy ołtarzowej zilustrowane są sceny z życia Matki Boskiej (narodziny, zaślubiny, zwiastowanie, narodzenie Chrystusa, obrzezanie Jezusa, śmierć Maryi), w których wyrażają się wielkie zdolności dekoratorskie Gozzoli.


Sala IV: wiek XV – XVI (Melozzo da Forli).

Melozzo da Forli, Grupa Aniołów grających na instrumentach

Główną część sali zajmuje grupa aniołów i apostołów, wykonana przez Melozzo da Forlì (Melozzo degli Ambrosi). 14 fragmentów z apostołami i aniołami, grającymi na instrumentach muzycznych wraz z postacią Chrystusa (znajdującą się obecnie na Kwirynale), były częścią pierwotnej dekoracji absydy kościoła Świętych Apostołów w Rzymie, przedstawiającej Wniebowstąpienie Chrystusa. Fresk, zniszczony w 1711 roku, został namalowany przez Melozzo da Forli około 1480 roku, wkrótce po renowacji kościoła, na zlecenie kardynała Giuliano della Rovere, późniejszego papieża Juliusza II (papież od 1503 do 1513). Uroczyste, monumentalne postacie, dość znacznie "skrócone" poprzez zniszczenie, świadczą o pełnej dojrzałości wielkiego artysty z Forli, naśladowcy Piero della Francesca i jego mistrzowskiego operowania perspektywą.

Oprócz tej grupy, zwracamy również uwagę na fresk Melozzo da Forlì (Melozzo degli Ambrosi), Sykstus IV nominuje Bartolomeo Platina Prefektem Biblioteki Watykańskiej. Fresk został przeniesiony z jednej z sal ze starej Biblioteki Watykańskiej, założonej w 1475 roku przez papieża Sykstusa IV della Rovere (papież od 1471 do 1484). Melozzo da Forli, który przeniósł się do Rzymu w 1475 roku i pojawił się na Dworze Papieskim, przedstawia wydarzenie historyczne o nominacji humanisty, Bartolomeo Sacchi, zwanym Platina, na pierwszego Prefekta Biblioteki. Bohaterowie fresku, charakteryzują się zdecydowanymi rysami, a więc są prawdziwymi portretami, umiejscowionymi w obrębie wspaniałej architektury, który podkreśla uroczysty charakter sceny. Platina, klęczący w centrum, otrzymuje inwestyturę i wskazuje palcem prawej dłoni na wpis dokonany przez niego, który wychwala działalność Sykstusa IV w Rzymie. Sykstus IV siedzi na tronie po prawej stronie, pomiędzy kardynałami, swoimi krewnymi oraz krewnymi świeckimi: protonotariuszem apostolskim Raffaele Riario po jego prawej stronie, Giuliano della Rovere, późniejszym papieżem Juliuszem II (papież od 1503 do 1513), stojącym przed nim, Girolamo Riario i Giovannim della Rovere za plecami Platina.


Sala V: wiek XV (Ercole de’Roberti). Zwróćmy uwagę na dzieło głównego przedstawiciela tej sali.

Ercole de' Roberti, Cuda św. Wincentego Ferreriusza. To dzieło Ercole de'Roberti tworzy podstawę nastawy retibulum (dekoracji ołtarza) ołtarza, wykonanego przez jego mistrza, Francesco del Cossa, do kaplicy Griffoni w kościele św. Petroniusza w Bolonii, w 1473 roku. Środkowy panel jest przechowywany w National Gallery w Londynie, boczne w Pinakotece Brera w Mediolanie. Podstawa nastawy pokazuje cuda św. Wincentego Ferreriusza, hiszpańskiego świętego, kanonizowanego w 1458 roku, którego kult przeniósł się także do Bolonii. Są tu przedstawione następujące zdarzenia: uzdrowienie sparaliżowanej kobiety, wskrzeszenie bogatej Żydówki, ocalenie dziecka z domu dotkniętego pożarem, wskrzeszenie dziecka zabitego przez matkę ciężarną i oszalałą oraz uleczenie z ran. Postacie, architektura i krajobraz łączą się w jedno, w którym poszczególne epizody, opowiedziane równocześnie, następują po sobie w szybkim tempie. Ercole de'Roberti jest do końca konsekwentny w naśladowaniu Cosme Tura i Francesco del Cossa, założycieli wielkiej szkoły XV wieku z Ferrary, której de'Roberti był jednym z największych przedstawicieli.


Sala VI: wiek XV (poliptyki). Wśród zgromadzonych tu poliptyków, w szczególności zwróćmy uwagę na dwa dzieła.

Raffaello, Przemienienie

Alunno (Niccolò di Liberatore), Ukoronowanie Najśw. Maryi Panny, Chrystus w otoczeniu Świętych. Dzieło to, nazywane również, od miejsce pochodzenia, poliptykiem z Montelparo (Ascoli Piceno), było prawdopodobnie namalowane dla kościoła klasztornego św. Augustyna, a następnie przeniesione do kościoła św. Michała Archanioła w Zamku Montelparo, po trzęsieniu ziemi w 1703 roku. Obraz jest podpisany "Nicholas Fulginas" i datowany na 1466 rok. Został zakupiony przez papieża Gregorza XVI (papież od 1831 do 1846) w 1844 roku. Autorem jest Niccolò di Liberatore, znany jako Alunno, artysta pracujący w Umbrii i Marche w drugiej połowie XV wieku. Cała kompozycja, podzielona jest wewnątrz przez bogate ramy gotyckie, świadcząca o wyraźnym wpływie kultury weneckiej. W centrum poliptyku są przedstawione: koronacja Matki Boskiej oraz Chrystus, któremu towarzyszą liczne postaci świętych.

Carlo Crivelli, Pietà. Dzieło podpisane przez Carlo Crivelli, stanowiło prawdopodobnie górną część jakiegoś poliptyka i zostało zakupione w 1831 roku przez papieża Piusa VII (papież od 1800 do 1823) w Marche. W tym regionie, po opuszczeniu Wenecji, artysta spędził większość swego życia, pracując jako zarządzający jednym z ważnych warsztatów dla lokalnych kościołów i klasztorów. Kompozycja ta podkreśla oryginalność języka opracowanego przez Crivelli, w którym osiągnął perspektywę renesansu i dekoracyjne wykorzystanie złota w stylu późnego gotyku. Linia skręcona tworzy postaci w formach niemal abstrakcyjnych i nierealnych, jednak kompozycja osiąga efekt uroczystego i wyjątkowego dramatu.


Sala VII: wiek XV –XVI (Perugino). Zwracamy tu szczególną uwagę na trzy dzieła.

Perugino (Pietro Vannucci), Madonna z Dzieciątkiem i Święci: Wawrzyniec, Ludwik z Tuluzy, Ercolano i Kostancjusz, (Retabulum [nastawa ołtarzowa] Decemviri). Nastawa ołtarzowa, podpisana przez artystę a wykonana na zlecenie rodziny Decemviri z Perugii, do kaplicy Palazzo Pubblico, została wykonana między końcem 1495 a 1496 roku. Pierwotnie składała się z dwóch elementów: części górnej, przedstawiającej Chrystusa w grobie (obecnie w Galleria Nazionale dell'Umbria w Perugii), oraz z części tutaj obecnej w Watykanie. W tej tutaj, w centrum architektury złożonej z łuków widzimy Madonnę z Dzieciątkiem na kolanach, siedzącą na monumentalnym tronie, po bokach którego przedstawieni są święci: Wawrzyniec, Ludwik z Tuluzy, Ercolano i Konstancjusz, patroni miasta. Równowagi kompozycji, jasna perspektywy, harmonia, z jaką postacie prezentują się na tle krajobrazu, wdzięk postaci z cechami idealnego piękna są elementami, które charakteryzują całą twórczość Perugino, przynoszącą mu ogromną sławę wśród współczesnych.

Perugino (Pietro Vannucci), Św. Benedykt; Św. Flawia; Św. Placyd. Trzy panele były częścią podstawy nastawy poliptyka, zleconego Perugino w 1495 roku dla ołtarza w kościele św. Piotra w Perugii, który rozpoczął pracę nad nim w roku następnym. Dzieło zostało później usunięte, gdy kościół został przebudowany (1591). Panel centralny przedstawiał Wniebowstąpienie z dwunastu Apostołami, Maryją i Aniołami; nad nimi ukazany był Bóg w swojej chwale, natomiast w podstawie nastawy przedstawione były: Pokłon Trzech Króli, Chrzest Chrystusa, Zmartwychwstanie, i dwa panele ze świętymi patronami Perugii. Wreszcie na podstawach kolumn, znajdujących się po bokach Wniebowstąpienia, było umieszczonych sześć paneli ze świętymi zakonu benedyktyńskiego, wśród których były, obecnie przechowywane w Watykanie, przedstawiające: św. Benedykta, założyciela zakonu, do którego należeli mnisi, którzy zamówili wykonanie tego dzieła; św. Flawia i brat Placyd, uczeń św. Benedykta, umęczony w Messynie podczas najazdu Saracenów. Postacie, które posiadają cechy idealnie zgodne z twórczością Perugino, wykonane są z wyrafinowanym doborem kolorów i z największą skrupulatnością w szczegółach.

Pinturicchio (Bernardino di Betto) i Giovan Battista Caporali, Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny. Ta nastawa ołtarzowa została zamówiona w 1503 roku u Bernardino di Betto, zwanym Pinturicchio, który ją wykonał we współpracy z Giovannim Battistą Caporalim do kościoła klasztornego Santa Maria dei Minori w Umbertide, w pobliżu Perugii. Obraz przedstawia w górnej części Koronację Najświętszej Maryi Panny z dwoma aniołami, grającymi na instrumentach muzycznych, natomiast w dolnej części widzimy, klęczących na pierwszym planie świętych: Franciszka z Asyżu, Bernarda, Antoniego z Padwy, Ludwika z Tuluzy i Bonawenturę wśród dwunastu apostołów podzielonych na dwie grupy. Na tym malunku na desce są przedstawione wszystkie elementy typowe dla sztuki Pinturicchio: jakość uroczystych i eleganckich dekoracji, szczegółowe przedstawienie krajobrazu Umbrii i obfitość złotych dodatków.


Sala VIII: wiek XVI (Raffaello). Oprócz dziesięciu zdumiewających arrasów, do których Raffaello wykonał szkice, widzimy również jego, słynne na cały świat, obrazy.

Raffaello, Ukoronowanie Najśw. Maryi Panny

Raffaello Sanzio, Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny (zwane Retabulum [nastawa ołtarzowa] Oddi). Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny zostało namalowane do ołtarza Kaplicy Oddich w kościele San Francesco al Prato w Perugii: w 1797 roku został zarekwirowany przez Francuzów i przeniesiony do Paryża. Zwrócony po roku 1815 nigdy nie powrócił do swojego pierwotnego miejsca i stał się częścią nowej Pinakoteki Watykańskiej, z woli Piusa VII (papież od 1800 do 1823). W górnej części kompozycji, pomiędzy aniołami, grającymi na instrumentach, Chrystus dokonuje koronacji Najświętszej Maryi Panny, natomiast w dolnej części widzimy Apostołów, wśród których św. Tomasz przedstawiony jest z paskiem, otrzymanym w darze od Maryi, ukazanych wokół grobu, w którym znajdują się kwiaty w miejscu, w którym znajdowało się ciało Maryi przed wzięciem Jej do nieba. Obraz, datowany zwykle między 1502 a 1504 rokiem, był zawsze wymieniany jako dzieło Raffaella, bardzo zbliżone stylem do stylu jego mistrza, Perugino. Podstawa nastawy ukazuje trzy epizody z dzieciństwa Chrystusa: Zwiastowanie, Pokłon Trzech Króli i Ofiarowanie w świątyni.

Raffaello Sanzio, Madonna z Foligno. Obraz na desce został zlecony w 1511 roku przez Sigismondo de'Conti do ołtarza głównego kościoła Santa Maria in Aracoeli w Rzymie. Stąd został przeniesiony w 1565 roku do kościoła św. Anny przy klasztorze delle Contesse w Foligno, a po powrocie z Francji, gdzie został przeniesiony w 1797 roku po Traktacie z Tolentino, stał się częścią Pinakoteki Watykańskiej (1816). Sigismondo de'Conti, wybitny humanista z Foligno, jest przedstawiony w postaci klęczącej na modlitwie, po prawej: św. Hieronim w stroju kardynalskim przedstawia go Maryi, siedzącej w chwale z Dzieciątkiem; po lewej św. Jan Chrzciciel, ubrany w skórę, wskazuje na wizję niebiańską, przed którą klęka święty Franciszek, patrona Braci Mniejszych, do których kościoła, obraz był przeznaczony. Obraz został zamówiony przez Sigismondo de'Conti jako dziękczynienie Maryi za ocalenie jego domu w Foligno, uderzonego przez piorun: epizod ten jest upamiętniony w krajobrazie, widocznym w tle. Aniołek w centrum kompozycji posiada płytkę bez inskrypcji, przeznaczoną prawdopodobnie do upamiętnienia wotum dla Maryi. Obraz może być datowany pomiędzy 1511 a 1512 rokiem, w okresie, w którym Raffaello pracował w nad Pokojem Heliodora w Watykanie (apartamencie Juliusza II).

Raffaello Sanzio, Przemienienie. Kardynał Giulio de'Medici (późniejszy papież Klemens VII) zlecił dwa obrazy z przeznaczeniem do katedry w Narbonne, we Francji, mieście, którego został mianowany biskupem w 1515 r.: Przemienienia Pańskiego, który został zlecony Raffaello i Wskrzeszenie Łazarza (obecnie w National Gallery w Londynie), zleconego Sebastianowi del Piombo. Przemienienie nie zostało wysłane do Francji, ponieważ po śmierci Raffaella (1520), kardynał potraktował go jako swój, ofiarując go w ten sposób kościołowi św. Piotra w Montorio, gdzie został umieszczony w ołtarzu głównym. W 1797 roku, w wyniku Traktatu z Tolentino, dzieło to, podobnie jak wiele innych, zostało przewiezione do Paryża i zwrócone dopiero w 1816 roku po upadku Napoleona. Wtedy to zostało włączone do Pinakoteki Piusa VII (papież od 1800 do 1823). Na tej nastawie ołtarzowej są przedstawione dwa kolejne epizody z Ewangelii wg Mateusza: Przemienienie Pańskie na górze, z Chrystusem w chwale pomiędzy prorokami Mojżeszem i Eliaszem, oraz, w części dolnej, na pierwszym planie, spotkanie Apostołów z opętanym (chorym na epilepsję) dzieckiem, które zostanie cudownie uzdrowione przez Chrystusa po Jego powrocie z góry Tabor. Obraz jest ostatnim, wykonanym przez Raffaella i pojawia się jako duchowy testament artysty. Dzieło to jest uważane w jego biografii, napisanej przez słynnego XVI-wiecznego artystę i biografa, Giorgio Vasariego, za "najsłynniejsze, najpiękniejsze i najbardziej boskie".

Raffaello Sanzio, Nadzieja - Miłość – Wiara (Podstawa nastawy ołtarzowej Baglioni). Trzy tabliczki przedstawiają Wiarę, Nadzieję i Miłość, otoczone przez skrzydlate aniołki, które trzymają atrybuty (tabliczki z greckimi monogramami IHS i CPX, nawiązującymi do Chrystusa, Przedmiotu wiary, dla pierwszej z cnót; przyjmują postawę zaufania dla Nadziei; kosz z płomieniami i misę pełną monet na cele charytatywne dla Miłości). Bardzo prawdopodobne, że Miłość zajmowała centralną pozycję, otoczona przez Nadzieję z lewej i Wiarę z prawej strony. Cnoty teologalne tworzyły segmenty w podstawie nastawy ołtarza, w którym było przedstawione Złożenie Chrystusa do grobu, namalowane do kaplicy rodzinnej Baglionich w kościele San Francesco al Prato w Perugii, a obecnie przechowywane w Galleria Borghese w Rzymie. Nastawa ołtarza, wykonana w 1507 roku, została zlecona Raffaello przez Atalanta Baglioni, ku pamięci syna, Grifone, który został zamordowany w 1500 roku w potyczkach rodzinnych o władzę w Perugii.


Sala IX: wiek XV – XVI (Leonardo). Dwa dzieła szczególnie nie mogą ujść naszej uwagi.

Giovanni Bellini, Litość nad martwym Chrystusem. Obraz tworzył górną część słynnej nastawy ołtarzowej Belliniego, którą namalował w Pesaro do ołtarza głównego kościoła św. Franciszka między 1473 a 1476 rokiem. Nastawa ołtarzowa (obecnie w Muzeum w Pesaro) przedstawiała Ukoronowanie Najświętszej Maryi Panny, ujętej w ramy serii obrazów. Litość nad martwym Chrystusem ukazuje zgromadzone wokół martwego ciała Chrystusa postacie: Marii Magdaleny, Nikodema i Józefa z Arymatei. Uroczysta kompozycja wyróżnia się poprzez głębokie zamyślenie i ból, oraz przez osobisty stosunek emocjonalny, który wiąże bohaterów.

Leonardo da Vinci, Św. Hieronim. Nie mamy żadnych informacji na temat przeznaczenia i zamówienia tego obrazu, także szkic tego obrazu należy do największych zagadek wielkiego malarza, rzeźbiarza, architekta, inżyniera i filozofa Toskanii. Najstarsza wzmianka o Św. Hieronimie w rzeczywistości sięga jedynie do początków XIX wieku, kiedy to jest o nim mowa, z przypisaniem go Leonardowi, w testamencie szwajcarskiego malarza Angelica Kauffmann. Od śmierci Kauffmanna ponownie przeszedł w zapomnienie, dopóki nie został odnaleziony przez przypadek i zakupiony przez wuja Napoleona, Kardynała Josepha Fesch. Według tradycji, kardynał odnalazł obraz podzielony na dwie części: dolną w sklepie rzymskiego handlarza starociami, gdzie służyła za pokrywę pudełka, natomiast ta z głową świętego u swojego szewca który zrobił z niej powierzchnię taboretu. Pomijając jednak tę opowieść, to malowidło na desce, w rzeczywistości okazała się być pocięta na pięć części. Po śmierci kardynała obraz został zlicytowany i później jeszcze sprzedawany kilka razy, zanim został wreszcie odkryty i zakupiony przez Piusa IX (papież od 1846 do 1878) dla Pinakoteki Watykańskiej (1856). Przypisanie pracy Leonardo da Vinci, zaproponowane przez Kauffmanna zawsze znajdowało potwierdzenie badaczy, ze względu na oczywisty związek z dziełami mistrza, a zwłaszcza z Pokłonem Trzech Króli (Florencja, Galleria degli Uffizi).


Ciąg dalszy na następnej stronie.


następna strona...


Dziś jest:
Wspomnienie
Franciszek
Kalendarium Ojca Świętego


Z ostatniego nauczania:

· Audiencja Ogólna (05.06.2013)

· Homilia wygłoszona w Uroczystość Zesłania Ducha Święteg (19.05.2013)


Encykliki:

· Lumen Fidei (29.06.2013)


Aktualne i planowane pielgrzymki Papieskie:


Odbyte pielgrzymki Papieskie:

· Rio de Janeiro (Brazylia), 22-29.07.2013

· Lampedusa (Włochy), 08.07.2013

Poprzedni Papież:
Benedykt XVI (2005-2013)


Załóż : Własne Darmowe Forum | Własną Stronę Internetową | Zgłoś nadużycie | okazjanazakupy.pl